راه ایریسا ------------------------------- The Way of IRISA

این وبلاگ بر این است تا با تجزیه و تحلیل رویدادها و تصمیمات اتخاذ شده در شرکت بین المللی مهندسی سیستمها و اتوماسیون ( ایریسا ) راه مناسب پیشرفت شرکت را فراهم سازد

وفاداری . فداکاری .
ساعت ۸:۳۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: سرگذشت ،کارکنان ،تاریخچه ایریسا ،امتیازات کار در ایریسا

ترک عادت موجب مرض است. من هم هر ده روز یک مطلب نوشته و برای شما ارسال کرده ام. و این شده است عادت من. دیگر نمیتوانم که ننویسم....


درختی را دو سال آبیاری کرده ام و به بوستانی تبدیل شده که هر روز کسانی به تفرج در آن دل خوش اند و درختانش سر سبز و سایه گستر شده اند و این بوستان باید هر روز آبیاری شود. آیا میشود آب را بر آن بست؟ بستن آب همان و خشک شدن همان. و آنگاه دل سوختن بر درختان خشک و حسرت خوردن در انتظار.

و چه کنم با آنان که دلخوش اند به این سایه سار درختان و نسیم چمن دلنوازش. و آیا رواست که دوستان همیشگی و بلبلان خوش الحان بر روی درختان سرسبز را نا امید کنم؟ نه من بی وفا نیستم.

همیشه وقتی مطلبی را می نوشتم و آن را پست میکردم شور و شعف و شادی تمام وجودم را فرا میگرفت. ولی آخرین پستم را که با خداحافظی نوشتم. لشکر غم بر من حمله کرد و سر درد شدیدی گرفتم و تا 2 ساعت در رختخواب دراز کشیده و خواب در چشمانم نرفت.

طی این چند روز حرفها شنیدم. و نصیحت ها شدم که مسلمان بس است. تعطیلش کن. تفرقه نیانداز. و هر کس هم هر حرفی که دلش خواست نوشت. کسی گفت تهدیدم کرده اند. افرادی هم نوشتند که تعطیلش نکن.

امروز انصاف میدهم و اعتراف میکنم که هیچکس مرا تهدید نکرده است. مدیریت ایریسا هم جوانمردی کرده و مرا تحمل کرده است و تا کنون از من نخواسته که تعطیلش کنم. مدیریت شاهد بوده است که من دردهائی را انگشت گذاشته ام که خود آنها هر روز آن را لمس کرده و با آن سر وکار دارند. می دیدند که من اگر بر مدیریت انتقاد دارم, بر کارکنان هم می تازم. من در گرفتاری ها و مشکلات فقط مدیریت یا فقط کارکنان را مقصر نمیدانستم و نمیدانم. ما یک مجموعه و خانواده ایم که مشکل متوجه همه ماست.  می دیدند که من در غم و شادی در کنار آنان هستم. خوبی شان را فریاد کرده و هورا کشیده ام و بدی هایشان را در برابر رویشان قرار داده ام.

من خود را بی اشتباه و مبرا از خطا نمیدانم. از انتقاد بر خود نمی هراسم. در این وبلاگ هر چه علیه من بنویسند ابائی نیست اما اگر حرف ناحقی زده شود بر می آشوبم. و از دیگران انتظار دارم همدیگر را تحمل کنیم. با منطق از هم انتقاد کنیم و انصاف را رعایت کنیم. همه ما مشکل داریم.

.... بگذریم....

طی این چند روز بسیار کوشیدم که نها آقطعات پازل را کنار هم بگذارم و معما را حل کنم ولی ره به جائی نبردم.

قطعات پازل: کارکنان – مدیریت ایریسا – مدیریت فولاد – پروژه نگهداری – توسعه – رفتگان راه مستقیم – ماندگان مفتخر – ماندگان به اجبار -  سود ایریسا – سود فولاد مبارکه – سود کارکنان – سود سهامداران – مالکیت فولاد بر ایریسا و ....

میخواستم تحلیلی کنم و نقشه ای ترسیم , که منافع همه حاصل شود ولی ره به جائی نبردم. این است که فعلا در این رابطه سکوت میکنم و در انتظار می نشینم. شاید عقلای قوم راهی نشان دهند. کلید حل مشکل و بحران موجود به دست یک نفر نیست.

البته اگر یک شرکت کاملآ خصوصی بودیم راه حل بسیار آسان بدست میآمد. اما چه میشود کرد که تعداد معادلات کمتر از تعداد مجهولات است و پارامترهای ما فراوان.

امروز فقط به عقلم میرسد که آنان که ماندند و حقوق مسلم دولتی شدن را رها کردند و ایریسا را ترجیح دادند وفای خود را و تعهد به پیمان با ایریسا را اثبات کردند و فداکاری کردند که ماندند. به پاس وفاداری و فداکاری شان به آنها هدیه ای بدهیم.

هدیه ای که در خور فداکاری آنها نیست بلکه در حد وسع ماست. یک سفر مشهد یا کیش یا دوبی به اتفاق خانواده به هزینه ایریسا.

این پستم را کوتاه میکنم. فقط برایتان بگویم که این 2 ماه اخیر انرژی زیادی از مدیریت و کارکنان و شرکت گرفت و تقریبا همه را خسته کرده و دوستان ایریسا نگران بودند. باید فرصت داد تا دوستان رفع خستگی کنند و مشکل بوجود آمده را حل کنند.

دوستان همکار صبر کنند به مرور مشکلات حل شده و مزایا و رفاهیات برقرار خواهد شد. در این ماه افزایش حقوق سالیانه اعمال خواهد شد و آب که از آسیاب بیفتد مزایای بیشتری در راه خواهد بود.

در همینجا ییشنهاد میکنم که در بخش اداری و یا روابط عمومی و یا امور عمومی, مرکزی راه اندازی شود برای پیگیری امور رفاهی و خدماتی کارکنان. مرکزی که ورزش و جشن ها و مناسبتها و برقراری ارتباط تنگاتنگ کارکنان را فراهم کند. گسستی در بین کارکنان وجود دارد و کسی پیگیر آن نیست که باید برایش فکری کرد.

 پست بعدی من اختصاص دارد به درسی که شرکتهای خصوصی باید از مورد کاوی مسائل اخیر بیاموزند. لذا از تمام آنها که درسی گرفته اند خواهش دارم که برایم ایمیل کنند تا من آن را جمع بندی و انتشار دهم. مسلمآ به کار شرکتهای خصوصی و دانش مدار خواهد آمد.