راه ایریسا ------------------------------- The Way of IRISA

این وبلاگ بر این است تا با تجزیه و تحلیل رویدادها و تصمیمات اتخاذ شده در شرکت بین المللی مهندسی سیستمها و اتوماسیون ( ایریسا ) راه مناسب پیشرفت شرکت را فراهم سازد

از سهام ایریسا چه خبر؟
ساعت ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ شهریور ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:

موضوعی که میخواهم کمی در باره اش بنویسم موضوع سهام ایریسا است. اما قبل از آن این متن را که از روی سایت ایریسا برداشته ام و بخشی از گزارش مجمع است بخوانید:


"در رابطه با تعیین تکلیف خرید و فروش سهام سهامداران حقیقی توسط سهامداران حقوقی نیز بحث شد و نماینده سهام فولاد مبارکه در مجمع که ریاست هیئت رئیسه مجمع را بر عهده داشتند قول مساعد دادند که موضوع خرید سهام توسط سهامداران حقوقی را با جدیت دنبال کنند و از سهامداران درخواست کردند که صبر پیشه کرده و تحمل نمایند تا کارها از مجاری قانونی و صحیح پیش رود و سهامداران از مکاتبات و پیگیری های متفرقه خودداری کنند."

قبل از هر چز گفتنی است که ترکیب هیئت مدیره شرکت ایریسا در حال حاضر به شرح زیر است:

1-       آقای مهندس مرتضی طلائی – رئیس هیئت مدیره که از مدیران ارشد فولاد مبارکه هستند و در حال حاضر معاونت امور تکنولوژی را بر عهده دارند.

2-       آقای مهندس نصوحی – عضو هیئت مدیره که مدیر مهندسی صنایع فولاد مبارکه بودند و گویا پست جدیدی در فنآوری اطلاعات گرفته اند.

3-       آقای شاهپری – عضو هیئت مدیره که از مشاوران مدیر عامل فولاد مبارکه هستند و با آمدن آقای دکتر سمیعی نژاد به فولاد مبارکه آمده اند.

4-       آقای فرزاد ارزانی – عضو هیئت مدیره که از مدیران فولاد مبارکه هستند و قبلا مدیر یکی از نواحی تولیدی بوده اند و اخیرآ به ترکیب هیئت مدیره اضافه شده اند.

5-       آقای مهندس محمد علی شهریاری - مدیر عامل که تقریباً دو سال است که مدیر عامل ایریسا شده اند و قبلا معاونت امور تکنولوژی فولاد مبارکه را داشته اند.

 

از عضویت عملی شرکت ایریتک و آقای مهندس ارباب شیرانی هم دیگر هیچ خبری نیست و آنان به تاریخ پیوستند و حتی آقای ارباب شیرانی حق امضای خود را هم بر روی چک های امور مالی از مرداد 91 از دست دادند. و آنان به تاریخ پیوستند و قضاوتی که ما نسبت به عملکردشان در سال های گذشته داریم, که قضاوتی مثبت است و باید چند سالی بگذرد تا نسبت به هیئت مدیره جدید هم قضاوتی داشته باشیم. امید که آیندگان قضاوت مثبتی داشته باشند و اینان در رشد و پیشرفت ایریسا شاخص های خوبی به دست آورند.

برگردم به همان موضوع شیرین "تعیین تکلیف سهام" . سهام ایریسا برای خودش برو و بیائی داشت. به مبلغ 7000 تومان هم خرید و فروش می شد. خریداران فراوان داشت و فروشنده های کمتر. حتی خریدار نمیتوانست هر تعداد سهمی داشته باشد و باید سقفی را مراعات میکرد. در هیئت مدیره تصویب شده بود که هر گروه شغلی حداکثر چند سهم میتواند داشته باشد. در حال حاضر شاید بیش از نیمی از کارکنان دارای سهام ایریسا میباشند.

در سال های گذشته ایریسا سود خوب و قابل قبولی به سهامداران میداد. از 800 تومان برای هر سهم بود تا 1800 تومان. معمولآ 20% مبلغ اسمی سود میدادند. در طول سالهای گذشته افزایش سرمایه های خوبی هم داشتیم که معمولاً از سود انباشته تأمین میشد.

اما دو سالی هست که دیگر سود چندانی نمیدهند. در آخرین مجمع به هر سهم 5000 تومانی فقط 230 تومان سود تعلق گرفت که هنوز هم پرداخت نشده است. یعنی 5% مبلغ اسمی هم سود توزیع نشده است.

مشکلی که دست به گریبان سهامداران شده است این است که مالشان بلوکه شده است نه کسی آن را میخرد و نه سودی عایدش میشود. و متأسفانه دورنمای خوبی هم برایش تصویر نمیشود که به آینده دلخوش دارد. پس به دنبال راهی برای فروش آن میگردد.

در سال گذشته یعنی سال 90 سهامداران چند نامه ای به مسئولین و از جمله مدیر عامل محترم فولاد مبارکه نوشتند و سخت پیگیر بودند که فولاد مبارکه سهام کارکنان را بخرد, همانگونه که از ایریتک را خریداری کرده بود. و حرف هائی گفته شده بود که همین ها بهانه ای شد برای آقای ابراهیمی که در جلسه مجمع عمومی در اردیبهت 91 صحبت هائی را مطرح کند که در ابتدای متن برایتان نوشتم. که از سهامداران بخواهد سکوت کنند تا ایشان بطور جد پیگری نمایند.

از اردیبهشت تا کنون سهامداران سکوت کردند و مدیریت ایریسا هم پیگیری هائی داشته است اما هنوز به نتیجه ای منجر نشده است. و اگر در بر روی همین پاشنه بچرخد در مجمع آتی آقای ابراهیمی به جلسه نخواهند آمد که شرمنده نشوند کما اینکه در آخرین جلسه آقای امیر حسین نادری هم نیامد تا شرمنده قول هائی که داده بود نباشد.

 

حالا آخرین خبر این است که سهامداران با احترام کامل و با هماهنگی با آقای مهندس شهریاری دو نامه تهیه کرده و برای مسئولین تصمیم گیر فرستاده اند. یک نامه برای معاونت مالی فولاد مبارکه که همان آقای نادری باشند. و نامه ای دیگر برای مدیر عامل محترم فولاد مبارکه آقای دکتر سمیعی نژاد. نامه به آقای دکتر سمیعی نژاد مفصل است و نامه به آقای نادری کوتاه. متن این نامه ها را تعداد زیادی از سهامداران دیده و امضاء کرده اند ولی متن آنها را من در دست ندارم. اگر عزیزی برایم ایمیل کند در پایان همین پست برایتان درج میکنم.

این شرح سکوت و احترام سهامداران بود تاکنون. و پرسش احمد این است که آمدیم و نخریدند. آنوقت چه باید کرد؟ آیا راه حلی به نظر شما میرسد؟ این مهم است که ما برای برون رفت از این مشکل و آب شدن سهام چه راه حلی داریم؟

اگر سعدی میگفت : عمر برف است و آفتاب تموز یعنی آفتاب گرم تابستان. ما هم امروز میگوئیم سهام ما همچون یخی است در کف دست در گرمای نیمروز.

حال درد دل های احمد شروع میشود و میتواند بگوید مسبب آن کیست و دلایلش چیست و راه حل کدام است؟ اما باید به اجبار سکوت کند و خود سانسوری کند تا دیگران بهانه ای نداشته باشند و بقول اصفهانی ها بل نگیرند.

 خدمت مسئولین محترم عرض کنم که سهامداران , این سهام را فقط برای منافعش نخریدند بلکه تعلق خاطر آنها به ایریسا نیز موجب شد که سهام ایریسا را بخرند. کما اینکه هر چند سالی که هیئت مدیره تصویب میکرد و سهامی را بطور قسطی به کارکنان واجد شرایط میدادند خیلی ها زیر بار آن نمی رفتند تا وابستگی کمتری به ایریسا پیدا کنند.

از مسئولین محترم خواهشمند است به این بخش از عرایضم توجه نمایند که اگر کسی 1000 سهم داشته باشد یعنی 5000000 تومان سرمایه, اگر 2000 سهم داشته باشد یعنی 10000000 تومان سرمایه , و اگر 6000 سهم داشته باشد یعنی حداقل 30000000 تومان سرمایه.

 این سرمایه را کارکنان به سختی برای روز پیری خود و هزار درد بی درمان آینده خود ذخیره کرده اند. نپسندید که به دلایل مختلف , سرمایه آنها هدر رود.  

 

و گاهی احمد خوش خیال میشود که چرا برای خرید سهام توسط دیگران التماس میکنی؟

اگر سود شرکت بالا باشد , همچون گذشته سهام ارزش پیدا میکند و برای خرید آن صف میکشند.

اگر هر سال سودی معقول و مناسب توزیع شود سهامداران همچون سال های گذشته به سود خود دلخوش میکنند و آن را نگه میدارند. پس راه حل کسب سود رو به رشد سالیانه است.

 

اما راه حل ها را شما ارائه دهید که احمد میگوید ایریسا و هیئت مدیره باید سود آوری را شعار خود قرار دهند تا سهامشان ارزشمند شود و شرکتشان پیشرفت نماید. سود آوری بهترین شاخص برای هر سازمان خصوصی است. شاخصی است قابل اندازه گیری. شاخصی است که موجب میشود به فروش بیشتر بیندیشیم. شاخصی است که ما را وامیدارد هزینه ها را بهتر مدیریت کنیم. شاخصی است که ما را به بهره وری بیشتر وامیدارد. شاخصی است برای عملکرد کارکنان و شاخصی است برای چگونگی مدیریت و قضاوت در باره مدیران.

منتظر دیدگاه و ایده های همه عزیزان هستم اعم از کارمند , کارشناس , متخصص , مدیر میانی , مدیر ارشد. مرد و زن. و اصولاً همه آنانی که به ایریسا و آینده آن میاندیشند. و موضوع پست بعدی هم "بی تفاوتی سازمانی" است.