راه ایریسا ------------------------------- The Way of IRISA

این وبلاگ بر این است تا با تجزیه و تحلیل رویدادها و تصمیمات اتخاذ شده در شرکت بین المللی مهندسی سیستمها و اتوماسیون ( ایریسا ) راه مناسب پیشرفت شرکت را فراهم سازد

با هم حرف بزنیم.
ساعت ٤:٢٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٥ آبان ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: سرگذشت ،کارکنان ،منابع انسانی ،امتیازات کار در ایریسا

در مقدمه کتاب "در ستایش گفتگ و گو" چنین آمده است : "میشل دومونتنی گفت و گو  را شیرین تر از هر آنچه ما در زندگیمان انجام میدهیم میداند و از این رو در گزینش میان از دست دادن قوه بینائی از یک سو و ناتوانی در گفتن و شنیدن از سوی دیگر , حاضر است بپذیرد که نابینا باشد , ولی از نعمت گفت و شنود محروم نماند."...


با هم حرف بزنیم که انسان زنده حرف است. و کلام اصل همه چیز است. ما نیازمند گفتگو با یکدیگریم. گفتگو در هر سطحی لازم است. خواه در جمع خانواده باشد و خواه در سطح سازمان و جامعه. همانگونه که گفتگو در سطح ملل و ملت های مختلف از ضروریات دنیای امروز است.

و مقصود من از این حرف ها این است که بیشتر در سطح درون سازمانی با هم حرف بزنیم. و همکاران را بیشتر در کار و تصمیم گیری دخالت دهیم. اگر همکاران زیر مجموعه  در جریان مشکلات و سختی ها و موانع کسب و کار باشند , در امور مشارکت بهتری خواهند داشت. گفتگوی سازمان یافته و برنامه ریزی شده با کارکنان, آنها را با سیاست های کلان سازمان همراه خواهد کرد. گفتگوی سازنده از شایعات جلوگیری می کند. و در نهایت گفتگو با کارکنان و مشارکت دادن آنان در امور و تصمیم گیری ها شرکت را در رسیدن به اهدافش یاری خواهد کرد.

قبلاً اینگونه موارد را با شرح بیشتر نگاشته ام , اما کسی به پست های قبلی مراجعه نمی کند لذا باید دوباره نوشت و گفت تا اطلاع همچون خون در رگهای سازمان جاری باشد.

جلسات مدیریتی هر چد روز یکبار برگزار میشوند. این جلسات چندین ساعت به طول میکشند. مشکلات و مسائل و چالش ها مورد بحث قرار می گیرند. مدیران از جلسه بیرون میآیند و با عجله هر کدام به کار خود میرسند و چندین روز به دنبال رتق و فتق امور خود هستند تا دوباره جلسه تشکیل شود و باز از جلسه بیرون میآیند و این حلقه تکرار میشود.

میخواهم بگویم مدیران از جلسه که بیرون می آیند باید بروند و موضوعات مطرح شده در جلسات را با کارکنان زیر مجموعه خود در میان بگذارند و نظر کارکنان را جویا شوند. کارکنان باید مشکلات و موانع را بدانند. باید بدانند ما در چه موقعیتی هستیم.

متآسفانه مدیران در این امر کوتاهی میکنند و موارد مطرح شده در جلسات را با کارکنان در میان نمیگذارند. جریان اطلاع رسانی از بالا به پایین باید جاری باشد. و البته این جریان از پایین به بالا هم خواهد بود که کارکنان نظرات خود را برای تصمیمات بعدی به مدیریت ابراز کنند.

شاید آقای مهندس شهریاری هم متوجه این موضوع شده باشند که مدیران در این امر جدی نیستند. الان مسئله هزینه ها در سازمان مطرح است آیا نباید همه دست به دست هم دهیم و راهی برای کاهش هزینه ها پیدا کنیم؟ آیا هنوز همچون لردها باید با هواپیما به تهران و شیراز مأموریت برویم؟ آیا هنوز در عصر ارتباطات اینترنتی نیاز به مأموریت های حضوری در پروژه ها وجود دارد؟ لازم است که مأموریت های حضوری در پروژه ها را کاهش داد. باید از امکانات نوین ارتباطی استفاده کرد. شاید کم کردن مأموریت ها برای بسیاری از کارکنان سخت باشد , اما با صحبت کردن و توجیه کردن وضعیت, آنها هم با تصمیمات شرکت همراه خواهند شد.

چرا هر یک از مدیران منجمله مدیران ارشد در هر هفته یا هر ماه نباید در یک ستون در وبسایت شرکت, سخنی با زیر مجموعه خود داشته باشند؟ من همه مدیران را در این امر مقصر میدانم و میگویم که کوتاهی می کنید. مگر میشود حرفی نداشت؟ کسی که حرفی ندارد یعنی از کار خود, تجزیه و تحلیل درستی ندارد. کسی که مشکلی ندارد یعنی کار جدی هم ندارد.

چرا ما از اطلاع رسانی رویگردان هستیم. در پرفراژ ماه شهریور قلم اطلاعاتی با کد 236 را خیلی از کارکنان دارای فرزند دانش آموز دریافت کردند و اکثراً هم نمی دانند بابت چیست. آیا نباید اعلام می کردیم که مثل همه سال های قبل, بن لوازم التحریر به مناسبت اول مهر به دانش آموزان داده شده است. آیا نباید فرمول پرداخت و میزان آن را برای کارکنان تشریح میکردیم که به هر دانش آموز در هر مقطع تحصیلی چقدر پرداخت شده است؟ اعلام پرداخت ها و مزایا به کارکنان یعنی ما همچنان زنده ایم.

بعضی موارد را که باید اطلاع رسانی کنیم , اعلام نمی کنیم.  و بعضی موارد را هم به اشتباه میخواهیم مخفی نگهداریم. اما نمیدانیم که هیچ واقعه ای در شرکت ما مخفی نمی ماند. آنهم رویدادی همچون جی تکس و اعزام کارکنان خودی و نخودی به دوبی. اگر ملاک و معیار داشته باشیم و ضابطه برقرار باشد, چرا نگران باشیم. ما باید تعدادی را که بالاترین نمره ارزشیابی را دارند و شایستگی دارند به دوبی و یا نمایشگاه سبیت بفرستیم و به این کار افتخار کنیم.  از همین الان هم باید بگوئیم چه کسانی را به سبیت خواهیم فرستاد و ضوابط اعزام را هم اعلام کنیم. باور کنید با پنهان کاری چیزی حل نمیشود و مشکلی بر مشکلات میافزائیم و گره ای بر گره ها اضافه می کنیم. در آخرین روزهای مانده به نمایشگاه سبیت تصمیم خلق الساعه برای فرستادن کارکنان نگیریم. اینگونه اعزام های با عجله, در انتخاب افراد شایسته ما را به اشتباه می اندازد و مدیران, دم دستی ها را اعزام میکنند نه افراد کاری و دور از دست را.

شاید لازم باشد در این رابطه هم آیین نامه داشته باشیم و یک کار گروه مسئول اعزام کارکنان به خارج باشند. 

برای این پست کافی است. خدایا عاجزانه از تو میخواهم که : چنانچه در این قلم تأثیری مثبت در رشد و پیشرفت و موفقیت ایریسا وجود دارد به آن حلاوت و شیرینی و تأثیر در کارکنان و مدیران ارزانی کن. و چنانچه نه چنین است این قلم را در هم بشکن.