راه ایریسا ------------------------------- The Way of IRISA

این وبلاگ بر این است تا با تجزیه و تحلیل رویدادها و تصمیمات اتخاذ شده در شرکت بین المللی مهندسی سیستمها و اتوماسیون ( ایریسا ) راه مناسب پیشرفت شرکت را فراهم سازد

باز هم داستان تلخ و شیرین لول
ساعت ٦:۳٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٧ دی ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: سرگذشت ،کارکنان ،منابع انسانی ،امتیازات کار در ایریسا

قصد داشتم دیگر از ارتقای شغلی و گروه شغلی که همان لول باشد حرفی نزنم و چیزی ننویسم. منتهی یکی از کارکنان بخش اتوماسیون برایم کامنتی گذاشته که آن را نقل و چند خط هم به آن اضافه میکنم...


"سلام احمد جان بنده کارمند بخش اتوماسیون هستم بعد از سه سال یک نیم لول گرفتم.متاسفانه اقایون اعلام کردند به علت کمبود بودجه به افراد واجد شرایط نیم لول دادند ولی بعد از تحقیق و تفحص متوجه شدیم به یک عده یک لول کامل تعلق گرفته. متاسفانه این یعنی تبیض و بی عدالتی. خواهشمندم یک پست جدید در این رابطه بذاری شاید نظرات و کامنتها باعث شفاف سازی شود"

من از نیم لول هیچ خبری ندارم و لازم است مسئولین در رابطه با آن توضیح دهند. در سال 90 تعداد زیادی را بنابر گزارش مدیریت منابع انسانی ارتقای گروه داده اند. ولی برای سال 91 در حالی که 10ماه از سال میگذرد هنوز گزارشی ارائه نشده است تا بتوان قضاوت درستی انجام داد. اما شواهد نشان میدهد که تعداد زیادی گروه شغلی نگرفته اند.

در زمان مدیریت جناب آقای دکتر بقائی هر سال طبق یک فرمول مبلغی بودجه به هر یک از واحدهای اتوماسیون و سیستمهای اطلاعات داده میشد و آن واحد با توجه به بودجه خود به تعدادی از افراد لول میداد. ولی حالا این حساب و کتاب ها نیست.

به راستی حالا چه حساب و کتابی در کار است؟ هر یک از معاونین یعنی آقایان نجف آبادی, سلیمی و حاج هاشمی بگویند و شرح دهند بر چه اساسی عمل میکنند. از کجا تشخیص میدهند که کسی امسال باید لول بگیرد؟ البته میدانم که سیستمی برای ارزشیابی نوشته اند ولی بگویید بازخورد آن کجاست. من که تا کنون هیچ بازخوردی از مدیریت خود دریافت نکرده ام.

 احمد شخصاً تا کنون هیچ لولی نگرفته است. و دیگر هم به دنبال لول نیست. و در این رابطه خود را کاملا ذیحق میداند. ولی برای ایریسا دلسوزی خود را دارد و در این رابطه چندین پست نوشته و راه حل خود را ارائه داده است. راه حل من تشکیل کمیته ارتقا است. کمیته ای که هر بخش نماینده ای داشته باشد و بر اساس یک سیستم و آیین نامه عمل کنند و در کارکنان امید به آینده را ایجاد کنند.

الان 20 گروه شغلی داریم و این باید همراه پایه شغلی هم باشد و هر گروه چندین پایه داشته باشد تا هر سال بتوان تعدادی را پایه داد که درآمدشان بیشتر شود. و دست مدیران برای پایه دادن و راضی کردن کارکنان بر اساس ارزیابی آنان باز باشد.

من از امید نوشتم. اگر امید نباشد همه چیز تمام است. به نظر من هر کارمندی باید برای سال آینده به چیزی امیدوار باشد و ما این امید را از او گرفته ایم. امید به شغل بالاتر که برایش افتخار و رفاه بیاورد. امید به لول بالاتر که برایش رفاه بیشتر بیاورد. امید به سفر خارج که برایش تفریح بیشتری فراهم شود. امید به آموزش خارج از کشور که برایش رشد و پیشرفت به ارمغان آورد.

امید است مدیران که با این لول عمر کاری مرا زهر در کام ریختند , برای آخرت خود کاری کنند و در کام دیگران با عدالتشان شهد ریزند.

حال برای اینکه شرکت و مدیران بتوانند به یک جمع بندی برسند بگویید آیا از لول خود راضی هستید یا خیر؟ و چند سال است که لول نگرفته اید. البته بعضی ها گرفته اند. و باید شاکر باشند.