راه ایریسا ------------------------------- The Way of IRISA

این وبلاگ بر این است تا با تجزیه و تحلیل رویدادها و تصمیمات اتخاذ شده در شرکت بین المللی مهندسی سیستمها و اتوماسیون ( ایریسا ) راه مناسب پیشرفت شرکت را فراهم سازد

خیلی وقت است که ارتقاء نگرفته ام.
ساعت ٥:٠٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٥ شهریور ۱۳۸٩   کلمات کلیدی: سرگذشت ،کارکنان ،منابع انسانی

الان که مشغول نوشتن این مطلب هستم ، امیدوار هستم که بتوانید در روز 15 شهریور آن را مطالعه کنید، چرا که روزهای شنبه و یکشنبه بطور کلی وب سایت Persianblog.ir فعال نبود. وبلاگ raheirisa هم به تبع آن در دسترس شما نبوده است، که من از این بابت از همه شما که خواستید به من سر بزنید و نتوانستید ، عذر خواهی میکنم.......


از این پس هر وقت وبلاگ را به روز نکرده باشم و یا نظریات را درج نکرده باشم مطمئن باشید که مشکلی فنی وجود دارد و فکر نکنید که من سهل انگاری کرده ام. و دوستداران من هم ناراحت نشوند که دوست خود را از دست داده اند.

سعی میکنم مطلب امروز خود را خلاصه و کوتاه بنویسم و شاید مطلبی فوق العاده علاوه بر روزهای 5 و 15 و 25 بنویسم تا کوتاهی خود را جبران کرده باشم. پس بروم سر اصل مطلب.

من نمیدانم شما چند سال است که ارتقائی نگرفته اید. و نمیدانم چند درصد کارکنان با این موضوع سر در گریبان هستند ولی تعداد آنها نباید اندک باشد.

نظام شغلی ایریسا هم اکنون 20 گروهی است یعنی هر کسی بر اساس تجربه ، مدرک تحصیلی و سوابق شغلی از یک گروه شروع میکند و هر چند سال یک گروه ارتقاء میگیرد که این گروه در میزان حقوق و مزایای او تآثیر دارد. البته گروه های 17 تا 20 به این آسانی قابل دسترسی نیستند. بلکه این گروه ها مخصوص مدیران هستند که یا در اواخر سنوات کاری به دست میآیند یا باید خیلی زرنگ و شایسته باشی که زود یک پست مدیریتی بگیری و آنوقت بتوانی گروه 17 به بالا را دریافت کنی. البته گروه بیست هم مخصوص یک نفر است و آن هم مدیر عامل شرکت است. پس عملآ تا گروه 19 بیشتر نداریم.

یک نفر لیسانس هم معمولا از گروه 7 شروع میکند . پس برای کارشناسان متخصص عملآ از گروه 7 تا 16 را داریم که میشود 10 مرحله. و اگر قرار باشد فردی 30 سال کار کند باید بطور متوسط هر سه سال یک گروه بگیرد. حال اگر این فواصل مساوی هم نباشند باید حتمآ پس از 5 سال یک گروه بگیرد.

اگر شما بیش از 5 سال است که گروه نگرفته اید یا خیلی ضعیف عمل کرده اید و یا شرکت ایریسا از دادن ارتقاء و گروه شغلی به شما خودداری کرده است. و من را نظر بر این است که حال دوم به واقعیت نزدیک تر است.

معمولا در گروه های شغلی 20 گانه در نطام اداری کشور ، هر گروه از 30 پایه تشکیل شده است. یعنی هر گروه شامل 30 پایه است و هر فردی اگر ارتقاء نگیرد یا موقعیت شغلی او عوض نشود، حداقل در هر سال باید یک تا چند پایه بگیرد. و این پایه بر اساس ارزیابی سالیانه است و بر اساس نمره دریافتی کارمند بین 0 تا 5 پایه در سال به او میدهند. که گرفتن پایه در حقوق و مزایا و دریافتی کارمند مؤثر است.

در نطام شغلی ایریسا پایه ها را تعریف نکرده اند و به قول معروف ندیده اند و از آن غفلت شده است. و فقط بر اساس درخواست مدیر مربوطه برای کارمند در خواست گروه میشود و اگر مدیر عامل موافقت کند آن گروه داده میشود. و شرکت با توجه به فاصله با معنی و زیاد گروه ها نمیتواند به آسانی گروه داده و افراد را ارتقاء دهد.

من از اساس با این روش مخالفم و میگویم باید کمیته ای این کار را بکند. و کمیته است که بر اساس ارزیابی های انجام شده و بر اساس آیین نامه مدون برای هر کارمند باید تصمیم بگیرد. البته ترکیب آن کمیته هم مهم است که سرپرست و مدیر هر فرد در آن یک رآی دارند.

من خود چندین سال است که گروه شغلی نگرفته ام. شاید بیش از 10 سال است. و دیگرانی را هم سراغ دارم که همین بلا بر سر آن آمده است. میگویم بلا. چون این عملکرد دو نتیجه به بار خواهد آورد یا شخص پس از مدتی ترک کار میکند که من میگویم فرار. یعنی فرار را بر قرار ترجیح میدهد و دیگر پشت سرش نگاه نمیکند. که این حالت در اوضاع و شرایط کاری امروز بازار کمتر اتفاق میافتد. همه امروز محتاج مواجبی برای گذران امور زندگی هستیم و مجبور هستیم که بمانیم و من از اینگونه افراد زیاد میشناسم. و این ماندن نتیجه ای که  میدهد این است که فرد میماند و آب در کار میکند. یعنی کم کاری میکند. دلسرد است. بدون عشق کار میکند و در محیط کار دیگران را هم دلسرد میکند. پس ندادن گروه شغلی و ارتقاء ، یا منجر به ترک خدمت است و یا ماندن و کار نکردن. که ضرر و خسارت آن در هر دو حال هم برای کارمند است و هم برای شرکت. و بعضی ها هم به فکر کار دوم میافتند که من هم در بین مدیران از آنها سراغ دارم و هم در بین مدیران میانی و تعداد زیادی هم در بین کارکنان، که در سازمان های دیگر یا تدریس میکنند یا مشاوره میدهند و یا روزهای پنجشنبه و تعطیل و بعد از وقت اداری کار میکنند. و خلاصه شده است داستان یک دل و دو دلبر.

امیدوارم مسئولین شرکت این نوشته ها را عقده های من ندانند زیرا من با خیلی ها صحبت کرده ام. و آنها از نگرفتن گروه شغلی و ارتقا در طی چند سال گذشته ناراحت و ناراضی اند. و مسئولین فرافکنی نکنند و واقعآ به درد دل کارمندان گوش دهند و ضابطه را برقرار کنند و در تشکیل کمیته ارتقاء، اقدام کنند.

من هنوز هم همان گروه های هشت گانه 1 تا 8 و طبقه بندی A B C را که واضع آن غلامحسین مقصود یزدانی بود و در زمان دکتر بقائی تصویب شده بود برای یک سازمان دانش محور ترجیح میدهم. این نظام فعلی برای کارخانه فولادسازی و مشابه آن مناسب است. و در دراز مدت برای یک شرکت تخصصی و دانش محور که گستره ای از دانش های روز را باید جوابگو باشد جوابگو نیست. البته انصاف میدهم که در انتقال از گروه 8 گانه به 20 گانه مشکل سقف حق بیمه و مستمری خیلی از کارکنان حل شد و در آرام کردن کارکنان تا مدت ها مؤثر افتاد.

یادی هم از غلامحسین مقصود یزدانی بکنم که قبلا هم از او نوشته ام و حالا در شرکت "وریا طرح" کار میکند. البته خودش و آقای فرهاد فرمانی و دکتر کامیاب که معرف حضور همه قدیمی ها هستند از مدیران اصلی و صاحب شرکت وریا طرح هستند.

بار دیگر تآکید میکنم که من این ها را برای این ننوشتم که مشکل خود را بیان کرده باشم بلکه این درد دل من نوعی و همکارانی بود که به من مراجعه کرده اند و من هم در سنی نیستم که گروه برایم جاذبه داشته باشد. از عمق جانم میگویم یک قدردانی و تشکر از من برایم از یک گروه بر تر است.

در پایان هم از شما انتظار همکاری دارم. من به تنهائی نمیتوانم خودم موضوعاتی را ارائه دهم شما باید مشکلات و موارد مورد نظر خود را برایم بیان کنید تا من آنها را درج کنم.

و امیدوارم دوستانی که چند سال است هیچ ارتقائی نگرفته اند نظر دهند که چند سال است با این مشکل دست و پنجه نرم میکنند و بر روی اعصابشان سوهان کشیده میشود. برای روشن شدن مسئله این قصه را که حتمآ شب ها هم خواب را از چشمانتان ربوده است بنویسید تا راهگشا باشد.