یادی از فردوسی بزرگ

سلام بر حماسه سرای بزرگ ایران زمین , حکیم ابوالقاسم فردوسی که شاهنامه را سرود و عجم را و پارسی را زنده کرد. تا زنده بود ارج او  ندانستند  و پس از مرگ او را بزرگ داشتند که به راستی سزای او بزرگی بود. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت او نامگذاری شده ‌است , به رسم سپاس از زحمات او یادی از او کردم با ابیاتی از شاهنامه :

بیا تا جهان را به بد نسپریم / بکوشش همه دست نیکی بریم

نباشد همی نیک و بد پایدار/ همان به که نیکی بود یادگار

همان گنج و دینار و کاخ بلند / نخواهد بدن مر ترا سودمند

سخن ماند از تو همی یادگار / سخن را چنین خوار مایه مدار

سخن را سخن دان ز گوهر گزید / ز گوهر ورا پایه برتر سزید

تویی آن که گیتی بجویی همی / چنان کن که بر داد پویی همی

فریدون  فرخ فرشته نبود /  ز مشگ و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دهش یافت آن نیکویی / تو داد و دهش کن فریدون تویی

/ 0 نظر / 44 بازدید